Oyun Günlüğü | The Game Diaries #11: Payday 2

Co-op multiplayer oyunlara hayranım. Bugüne kadar en uzun süre oynadığım ve en çok sevdiğim co-op oyun Left 4 Dead'di. Left 4 Dead 2 pek yerini tutamamıştı. PS3'de Payday 2 oynamaya başladığım anda bu oyunu sevdim.

1995 yapımı Heat/Büyük Hesaplaşma'yı izlediniz mi? İşte size Payday serisinin en büyük ilham kaynağı. Takım elbiseli ve karizmatik gangsterlerimizle soygunculuk oynayıp önümüzde çıkanları deviriyoruz. Bu tür oyunların olmazsa olmazı muhteşem ve ölümcül silah çeşitlerini modifikasyonlarla zenginleştiriyor, level atlayarak dört ana gruptan oluşan (mastermind, enforcer, technician ve ghost) skill tree'leri fethediyoruz.

Aşağıdaki fotoğrafta soldan sağa Hoxton, Dallas, Wolf ve Chains. İşte son günlerde bu adamlarla birlikte yaşıyoruz. 

Gameplay'in ne kadar eğlenceli olduğunu oyun içi videolarında görebilirsiniz. Fakat oyunun havasına asıl etki eden şeyler bambaşka. Oynarken resmen bu ekibe dahil olduğunuzu hissediyorsunuz.

Mesela, aksiyon esnasında yaralanıp yere düştüklerinde, bir şeyle ya da birbirleriyle etkileşime geçtiklerinde karakterlerin söyledikleri laflar harika. Hepsinin belirli bir tarzı var ve eğlendirmeyi başarıyorlar. Bu noktada seslendirme konusunda ekibin ne kadar başarılı olduğuna da değinmek gerek. (Gerçi çok büyük bütçeli bir oyun olmadığı için çoğu karakteri ekipteki arkadaşlarına benzetmiş ve seslendirme görevini de aralarında halletmişler.) Şahsen özellikle Dallas'ın tam bir kötü adama yakışır, sigaradan bozulmuş sesini çok sevdim. Chains'in yere düştüğünde arkadaşlarına seslenirken resmen öldüğünü hissettiren, yarı ağlamaklı ve absürt nidalarını ve bazı görevlerin başlarında/sonlarında söylediği laflarla beni benden alan Vlad'i de unutmamak lazım. = )